Mt 25, 14-30

Pomnożyć talenty

Jezus opowiedział swoim uczniom następującą przypowieść: "Podobnie jest z królestwem niebieskim jak z pewnym człowiekiem, który mając się udać w podróż, przywołał swoje sługi i przekazał im swój majątek. Jednemu dał pięć talentów, drugiemu dwa, trzeciemu jeden, każdemu według jego zdolności, i odjechał. Zaraz ten, który otrzymał pięć talentów, poszedł, puścił je w obieg i zyskał drugie pięć. Tak samo i ten, który dwa otrzymał; on również zyskał drugie dwa. Ten zaś, który otrzymał jeden, poszedł i, rozkopawszy ziemię, ukrył pieniądze swego pana.

Po dłuższym czasie powrócił pan owych sług i zaczął rozliczać się z nimi.

Wówczas przyszedł ten, który otrzymał pięć talentów. Przyniósł drugie pięć i rzekł: „Panie, przekazałeś mi pięć talentów, oto drugie pięć talentów zyskałem”. Rzekł mu pan: „Dobrze, sługo dobry i wierny! Byłeś wierny w rzeczach niewielu, nad wieloma cię postawię: wejdź do radości twego pana!”

Przyszedł również i ten, który otrzymał dwa talenty, mówiąc: „Panie, przekazałeś mi dwa talenty, oto drugie dwa talenty zyskałem”. Rzekł mu pan: „Dobrze, sługo dobry i wierny! Byłeś wierny w rzeczach niewielu, nad wieloma cię postawię: wejdź do radości twego pana!”

Przyszedł i ten, który otrzymał jeden talent, i rzekł: „Panie, wiedziałem, że jesteś człowiekiem twardym: żniesz tam, gdzie nie posiałeś, i zbierasz tam, gdzie nie rozsypałeś. Bojąc się więc, poszedłem i ukryłem twój talent w ziemi. Oto masz swoją własność!” Odrzekł mu pan jego: „Sługo zły i gnuśny! Wiedziałeś, że żnę tam, gdzie nie posiałem, i zbieram tam, gdzie nie rozsypałem. Powinieneś więc był oddać moje pieniądze bankierom, a ja po powrocie byłbym z zyskiem odebrał swoją własność. Dlatego odbierzcie mu ten talent, a dajcie temu, który ma dziesięć talentów. Każdemu bowiem, kto ma, będzie dodane, tak że nadmiar mieć będzie. Temu zaś, kto nie ma, zabiorą nawet to, co ma. A sługę nieużytecznego wyrzućcie na zewnątrz – w ciemności! Tam będzie płacz i zgrzytanie zębów”.

Rozważanie

„Jedyna rzeczywista przyszłość – to życie wieczne; życie teraźniejsze to tylko krótki egzamin przygotowujący do wieczności” – pisał Karol de Foucauld.

Bóg obdarza każdego człowieka bezcennymi darami: życiem, czasem i miłością. W przypowieści trzeci sługa, który zakopał otrzymany talent, nie docenił powierzonego mu daru i nie podjął próby jego pomnożenia. Zawładnął nim lęk. Nie zaufał swojemu panu.

Bóg każdemu z nas daje talenty i zaprasza do życia w pełni – do rozwijania zdolności, a przede wszystkim do wzrastania w człowieczeństwie.

Karol de Foucauld odkrywał zdolności i dary, którymi obdarzył go Stwórca. Nie porównywał się z innymi, lecz szukał własnej drogi. Gdy uwierzył w Boga, zapragnął żyć dla Niego. Odkrywał, jak bardzo jest cenny w Jego oczach, wsłuchiwał się w Jego głos i pozwalał Mu się prowadzić. Pragnął coraz głębszej więzi z Tym, który pierwszy go umiłował.

Pisał: „Najbardziej wykorzystaną godziną naszego życia jest ta, w której najbardziej kochamy Jezusa”.

Talent człowieczeństwa rozwijał w sobie, oddając Bogu całe swoje życie i pozwalając, by On się nim posługiwał. Jego postawę wyraża modlitwa: „Mój Ojcze, powierzam się Tobie, zrób ze mną, co Ci się podoba”.

Uwielbiajmy Boga w naszym życiu – w codzienności, w tym, co jest nam dane i powierzone. Pozwólmy, by ogarnęła nas Jego miłość, i służmy innym darami, które Bóg złożył w naszych sercach.

Modlitwa

Panie, naucz nas z ufnością przyjmować Twoją miłość, rozwijać otrzymane talenty i hojnie służyć nimi innym, aby całe nasze życie prowadziło nas ku wieczności.

Rozważa Iwona, mała siostra Jezusa, Kraków