Mt 16,13-19

Jezus: Pan i brat

Gdy Jezus przyszedł w okolice Cezarei Filipowej, pytał swych uczniów: „Za kogo ludzie uważają Syna Człowieczego?” A oni odpowiedzieli: „Jedni za Jana Chrzciciela, inni za Eliasza, jeszcze inni za Jeremiasza albo za jednego z proroków”. Jezus zapytał ich: „A wy za kogo Mnie uważacie?”. Odpowiedział Szymon Piotr: „Ty jesteś Mesjasz, Syn Boga żywego”. Na to Jezus mu rzekł: „Błogosławiony jesteś, Szymonie, synu Jony. Albowiem ciało i krew nie objawiły ci tego, lecz Ojciec mój, który jest w niebie. Otóż i Ja tobie powiadam: Ty jesteś Piotr Opoka, i na tej opoce zbuduję mój Kościół, a bramy piekielne go nie przemogą. I tobie dam klucze królestwa niebieskiego: cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związane w niebie, a co rozwiążesz na ziemi, będzie rozwiązane w niebie”.

Rozważanie

Piotr wyznaje: „Ty jesteś Mesjasz. Syn Boga żywego.” Uznanie Jezusa jako Kogoś potężnego, wielkiego, mocnego przychodzi dosyć łatwo, bo pragniemy Boga, który potrafi zaradzić wszystkim naszym słabościom i trudnościom. W następnym jednak fragmencie Ewangelii, gdy Jezus mówi, że będzie wydany, wyszydzony i zabity, to Piotr odpowiada: „Panie, nie przyjdzie to nigdy na Ciebie.” Trudniej jest przyjąć Boga, który uniża się, staje się słaby, kruchy i wydaje się być bezradny. Piotr był prowadzony przez Jezusa do odkrycia prawdziwego oblicza Boga, a nie poprzestawaniu tylko na swojej wizji i swoim wyobrażeniu Boga.
Podobnie św. Paweł mimo wydarzenia pod Damaszkiem chciał na Areopagu w Atenach głosić Jezusa silnego, powstającego z grobu, Zmartwychwstałego. Jego przepowiadanie tam zostało odrzucone przez Ateńczyków. Następnie głosił Jezusa w Koryncie i później w 1 Kor wspominał to głoszenie w słowach: „My głosimy Chrystusa ukrzyżowanego, który jest zgorszeniem dla Żydów, a głupstwem dla pogan, dla tych zaś, którzy są powołani, tak spośród Żydów, jak i spośród Greków, Chrystusem, mocą Bożą i mądrością Bożą.” Usłyszał od Jezusa i zapisał Jego słowa: „Wystarczy Ci mojej łaski. Moc bowiem w słabości się doskonali.”
Dla brata Karola zachwycające i wprowadzające w wielką zażyłość z Jezusem było odkrycie Jego człowieczeństwa, słabości i uniżenia. Zrozumiał nie tylko umysłem, ale przede wszystkim sercem, że Jezus jest prawdziwym Bogiem – potężnym Panem całego wszechświata, ale też Sługą, który uniża się i przyjmuje naszą ludzką słabość ze wszystkimi jej konsekwencjami z wyjątkiem grzechu. Przez nieustanną modlitwę, zgłębianie Słowa Bożego i podejmowanie rozeznawania woli Bożej doszedł do uznania w Jezusie swojego brata i Pana. To odkrycie pomagało mu iść za Jezusem w ufnym naśladowaniu Go w Jego posłuszeństwie Ojcu. Odkrycie prawdziwego oblicza Jezusa jako brata i Pana pozwalało Karolowi nieustannie pragnąć być blisko Niego, przede wszystkim w nieustannej modlitwie adoracyjnej.

Modlitwa

„Jezu, Panie mój, uwielbiam Cię. Najświętsza Dziewico, św. Józefie pozwólcie mi, w tym błogosławionym dniu święta dwóch wielkich sług Pańskich klęknąć razem z wami u stóp Jezusa. Święty Piotrze, św. Pawle, moi Ojcowie, zegnijcie moje kolana przed Najświętszą Rodziną. Święty Piotrze, najwyższy pasterzu, prowadź mnie w obecności Jezusa! Święty Pawle, apostole narodów, ty, którego przynaglała miłość Chrystusa, ty, który byłeś naśladowcą Chrystusa, naucz mnie kochać Go, służyć Mu i naśladować ukochanego Jezusa. Obydwaj, nauczcie mnie oddawać się Jezusowi i trwać w tym oddaniu; z czystym sercem szukać Jego woli i doskonale ją wypełniać; rzucać się ze św. Piotrem w morze i chodzić po wodzie, trzymając za rękę Jezusa, bez obawy przed wiatrem i falą; aż do końca, aż do śmierci podążać za Jezusem. Obydwaj naśladowaliście Go w doskonały sposób, a ponieważ On chce, abym i ja tak postępował, powierzył mnie waszej ojcowskiej opiece. Pomóżcie mi Go naśladować, pomóżcie mi iść za Nim, Ojcowie, ja sam oddaję się w wasze ręce. Sprawcie, bym w każdej chwili mojego życia wypełnił wolę Jezusa. Amen!”
Karol de Foucauld, Z biegiem czasu, s. 93

Rozważa ks. Robert, Wspólnota Kapłańska Jezus Caritas, Chrośla